به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

قسم به اين شهر مقدس ( مكه)، (1)

شهرى كه تو در آن ساكنى، (2)

و قسم به پدر و فرزندش ( ابراهيم خليل و فرزندش اسماعيل ذبيح)، (3)

كه ما انسان را در رنج آفريديم (و زندگى او پر از رنجهاست)! (4)

آيا او گمان مى‏كند كه هيچ كس نمى‏تواند بر او دست يابد؟! (5)

مى‏گويد: «مال زيادى را (در كارهاى خير) نابود كرده‏ام!» (6)

آيا (انسان) گمان مى‏كند هيچ كس او را نديده (كه عمل خيرى انجام نداده) است؟! (7)

آيا براى او دو چشم قرار نداديم، (8)

و يك زبان و دو لب؟! (9)

و او را به راه خير و شر هدايت كرديم! (10)

ولى او از آن گردنه مهم نگذشت! (11)

و تو نمى‏دانى آن گردنه چيست! (12)

آزادكردن برده‏اى، (13)

يا غذا دادن در روز گرسنگى... (14)

يتيمى از خويشاوندان، (15)

يا مستمندى خاك‏نشين را، (16)

سپس از كسانى باشد كه ايمان آورده و يكديگر را به شكيبايى و رحمت توصيه مى‏كنند! (17)

آنها «اصحاب اليمين‏»اند (كه نامه اعمالشان را به دست راستشان مى‏دهند)! (18)

و كسانى كه آيات ما را انكار كرده‏اند افرادى شومند (كه نامه اعمالشان به دست چپشان داده مى‏شود). (19)

بر آنها آتشى است فروبسته (كه راه فرارى از آن نيست)! (20)